Nie tylko biologia
Geny i hormony nie wystarczą, żeby dziecko było zadowolone ze swojej płci. Niezwykle ważne jest również wychowanie. Co więc można zrobić, by malec cieszył się z tego, kim jest?
Po pierwsze miłość. : Dziecko czuje się kochane, jeśli już od pierwszych dni czuje się akceptowane - także ze względu na swoją płeć. Nigdy nie opowiadajmy maluchowi, że „miał być dziewczynką” i że „wszyscy tak na to czekali, bo w rodzinie są sami chłopcy”. Taki przekaz bardzo rani dziecko, pamięta się te słowa potem do końca życia...
Wy, czyli wzorzec. Pamiętajcie, że nawet jeśli tego nie chcecie, dziecko na podstawie waszych zachowań i wzajemnych stosunków będzie sobie budowało obraz mężczyzny i kobiety. Sposób, w jaki się do siebie odnosicie, stanowi „matrycę” przyszłych związków z płcią przeciwną. Córka uczy się od matki bycia kobietą, a syn uczy się od ojca, czym jest męskość.
Rozmowy o seksie. Jeśli dziecko zapyta o to, skąd się wzięło na świecie, opowiedzcie o tym w sposób odpowiedni do jego wieku, nie zapominając, by dodać informację, że seks jest wyrazem miłości, jaką ludzie czują do siebie nawzajem. Możecie się wspomóc jakąś książeczką - polecamy „Skąd się biorą dzieci” Marcina Brykczyńskiego.
Nudyzm? OK. Jeśli wasz przedszkolak ma ochotę biegać na golasa po plaży i widzicie, że sprawia mu to ogromną przyjemność - nie zabraniajcie tego. To ważne, by dziecko lubiło swoje ciało. I by wiedziało, że ciało daje radość.
Zaspokojona ciekawość. Pozwól dziecku poznawać własne ciało. Także genitalia. Ciekawość to naturalna dziecięca cecha, dzięki niej dziecko może się rozwijać. Nie przypisuj dziecięcemu seksualizmowi dorosłych znaczeń. Pamiętajcie, że dziecięca masturbacja to coś normalnego, naturalnego, co szybko przemija, pod warunkiem że nie robi się z tego problemu. Dziecko poznaje, że dotykanie jakiejś części ciała sprawia mu przyjemność. W krótkim czasie zainteresuje się czymś innym.
Zabawy grupowe. Nie zabraniaj dziecku zabaw, które budzą wstyd czy niepokój jedynie w osobie dorosłej. Dla dziecka są sposobem zdobywania wiedzy. Zabawa w dom czy w doktora nie jest niczym nagannym, dziecko nie tylko z uwagą przygląda się sobie, ale także rówieśnikom. Zwłaszcza tym, którzy mają coś, czego ono nie ma.
Dobre słowo. Każda rodzina stwarza swój własny język do mówienia o sprawach intymnych. Polszczyzna nie okazuje się tu zbyt pomocna, ale od czego jest wyobraźnia? Zresztą łacińskie słowa (penis, wagina) też nie brzmią najgorzej.
Wstydliwość uszanowana. Już czterolatek może zacząć przeżywać wstyd w łazience, jeśli nie chce się rozebrać np. przy babci, nie ośmieszajcie tego. Wy też nie biegacie przy ludziach na golasa.
Rodzinne zaloty. Pięciolatek zakochuje się w mamie, a jego rówieśnica w swoim tacie. Mają wtedy ochotę zniszczyć rodzica tej samej płci, który jawi się jako rywal. Wytrzymajcie te zaloty, a także mordercze spojrzenia. Gdy dziecko przekona się, że związek rodziców jest nie do rozbicia, zacznie szykować się na podbój świata. Zanim się obejrzycie, przyprowadzi do domu tę jedyną, wybraną i ukochaną osobę.
Ponad stereotypami. To, że dziecko jest chłopcem lub dziewczynką, to powód do radości i dumy, ale płeć dziecka nie powinna być dla niego brzemieniem. Córeczka nie musi od rana do wieczora chodzić w różowych sukienkach i dziewczęcych pantoflach, interesować się baletem i czytać książeczek o księżniczkach. Jeśli masz syna, nie ucz go, że chłopaki nie płaczą. Nie wtłaczaj dziecka na siłę w kulturowe ramy jego płci. Niech samo wybierze ulubiony sport, zabawkę, ubranie. Wiesz dobrze, że tylko żyjąc w zgodzie z sobą i własnymi potrzebami, możemy być szczęśliwi; dzieci nie różnią się tu od dorosłych. Poza tym, pozwalając dziecku rozwijać się na swój własny sposób, pozwalasz mu być kimś wyjątkowym, wspaniałym i niepowtarzalnym.